Stel je voor: je maakt een geweldige grap (zo eentje waar je zelf dubbel van ligt), en je krijgt alleen verwarde blikken. Wat als niemand jouw grapjes snapt?

Het is niet dat hoogbegaafde kinderen niet willen samenwerken met anderen, het is dat ze vaak al een heel aantal negatieve ervaringen hebben opgedaan daarrond.

Het was de tweede week dat mijn naschoolse workshop doorging en ook deze week was het echt een fijne namiddag. Ik praatte nog wat na met een mama, die haar 7-jarige dochter kwam ophalen. De dochter is een toonbeeld van iets dat ik vaker zie in de praktijk: asynchroniteit.

Vroeger, toen mijn oudste zoon nog geen uitdaging kreeg op school, was hij ongelooflijk gevoelig aan geluid. En toen hij wel uitdaging kreeg, merkten we dat het stukken minder werd.

Boekjes? Mannekes, je moet die nu niet gaan pushen he. Die moet toch nog niet kunnen lezen? (Kind heeft zichzelf al leren lezen, stiekem zonder dat de ouders het echt merkten, maar laat dit niet zien in de klas).

Via linkedIn kwam ik op een artikel met een titel die direct mijn aandacht had: ‘Schrijvers zouden geen autisme kunnen hebben’. En ik was zo hard in de war.