“En wanneer ga je nu eindelijk eens kiezen’? Het is dat ik stevig op mijn stoel zat, anders was ik eraf gevallen. Omdat ik die vraag helemaal niet verwacht had, en al helemaal niet op dat moment.

Het viel me op toen ik met een vriendin zat te lunchen. Hoe kon het dat ik daar nog nooit zo over had nagedacht? We lunchten op een terrasje, in de stad die ik ken als mijn broekzak. Mocht mijn broekzak een eeuwenoud centrum en een hels circulatieplan hebben, tenminste.

Hoe vaak heb jij al te horen gekregen dat je ‘te’ bent? Te luid? Te snel? Te ver ‘out of the box’? Te gevoelig?

Als je aan 100 ouders van snelle hoofdjes zou vragen om hun kind te omschrijven in 3 woorden, dan kan ik je verzekeren 'pittig' of 'intens" een behoorlijk aantal keer zou terugkomen.

Van mijn moeder erfde ik een perfect gehoor. Niet voor muziek, oh lieve deugd nee, maar wel voor woorden. Ik voel wanneer een woord ‘net goed’ is, en welke impact het kan maken.

Ik moet starten met een disclaimer: na drie weken vakantie werkt mijn brein op volle toeren en durft dit wel een lange mail te worden! U weze gewaarschuwd! Vertellen of niet? Ik krijg vaak de vraag of je aan je kind moet vertellen dat hij of zij hoogbegaafd is. Want ‘er zijn al zoveel labels’ en ‘we willen toch geen verkeerde indruk geven’.