Het kan zo pijnlijk zijn als je kind een andere verwachting heeft van vriendjes en van vriendschap. En misschien ervaar je dit zelf ook, als ouder?

In de supermarkt kreeg ik opeens een ingeving. Waarom streeft onze hele maatschappij zo naar gelijkheid? Naar iedereen en alles gelijk voor de wet?

Frustratie in de verrijkingsklas is een ideale kans om nieuwe skills te leren. Het is net hier dat begaafde kinderen écht eens kunnen ploeteren.

Naast de uitdagingen op school, is het ook belangrijk om thuis een stimulerende omgeving te creëren voor onze snelle hoofdjes. Lees hier hoe je dat kan aanpakken!

Vorige week had ik het in mijn wekelijkse mail over het voorbereiden van je kind voor de nieuwe schoolstart. Deze week borduur ik hier verder op, en geef ik jou als ouder wat huiswerk.

Het onderwerp van vandaag - Hoe kun je je kind het beste voorbereiden op de start van het nieuwe schooljaar- ik geef je 3 tips!

Ik krijg vaak de vraag of je aan je kind moet vertellen dat hij of zij hoogbegaafd is. Want ‘er zijn al zoveel labels’ en ‘we willen toch geen verkeerde indruk geven’. 

Ik ben nu 3 weken na mijn kruisbandoperatie. Objectief gezien gaat het goed. Maar ja...

Ik krijg geregeld vragen over het uitdagen van je snelle hoofdje thuis. Hoe doe je dat goed? Hoe start je? Hierbij geef ik 5 tips om er thuis mee aan de slag te gaan

‘Heb jij misschien geen ADHD’ vroeg de kennis aan wie ik net met veel enthousiasme mijn plannen voor de volgende maanden had uitgelegd.

Ik krijg een nieuwe kruisband. Ik dacht na over waarom ik daar zo zenuwachtig over was, de voorbije weken. Met momenten wilde ik de hele boel gewoon afblazen.

De zomervakantie staat voor de deur en hoewel dit een tijd is waar veel kinderen naar uitkijken, kan de overgang naar deze periode voor snelle hoofdjes uitdagend zijn. Lees hier hoe je rustig de zomer in kan.

De ouders mogen beslissen iemand van de school ook uit te nodigen, iets wat velen ook doen. Tijdens deze gesprekken vertel ik hoe wij de kinderen ervaren en halen ouders vaak aan hoe opgeladen en blij ze terug komen van een workshop. Alleen op school wordt er dikwijls iets anders gezien.

Vorige week schreef ik over bore out in mijn wekelijkse blogpost, en daar is wel wat reactie op gekomen. Heel wat ouders die vreesden dat het al zover was bij hun kind. En dat kan ook echt wel zo zijn.

Ik kreeg het steeds moeilijker mij te motiveren om naar het werk te gaan. Ik vroeg aan collega’s wie ik nog kon helpen, maar ook dat vulde de dagen niet echt. Bovendien was iedereen lyrisch over mijn werk, terwijl ik vond dat ik weinig bijdroeg. Ik verveelde me met momenten echt steendood.

Ik heb stress momenteel, heel veel stress. En ik stond even stil bij hoe dat dat komt...

Ik moet iets met je delen waar ik in mijn praktijk vaak tegenaan loop: het misverstand dat hoogbegaafdheid gelijk staat aan uitblinken in wiskunde. Nope, niet per se!

Vaak hoor ik in mijn praktijk dat zoon-of dochterlief ‘heel veel vrienden’ heeft, of ‘echt met iedereen goed kan omgaan’. Mijn vraag is dan altijd hoeveel echte vrienden daar dan bij zijn.

We kennen het fenomeen: opeens dikke tranen huilde, over een vakantie die op dat moment nog bezig was. Heimwee op voorhand, zeg maar.

Elke ouder krijgt er mee te maken… maar ouders van snelle hoofdjes toch net iets vaker. Het ‘dit is niet eerlijk en ik ben daar boos/verdrietig/teleurgesteld/ondersteboven/alle-bovenstaande over’.

Oh ik heb verschrikkelijk slecht geslapen! Ik heb op iets hards gelegen en ik ben over mijn hele lichaam bont en blauw! Het was afschuwelijk! Nee, je bent niet in het voorleesuurtje beland!

Toen ik aan mijn leerkracht Nederlands vertelde dat ik als jongste deelnemer een cursiefjeswedstrijd had gewonnen, reageerde ze bijna niet. Daarna kwam ze erop terug.

Wist je dat perfectionisme zich soms op subtiele manieren manifesteert, die niet altijd even duidelijk zijn? Misschien komen ook deze gedragingen je bekend voor, bij jezelf, of bij je kind.

Stel je voor: je maakt een geweldige grap (zo eentje waar je zelf dubbel van ligt), en je krijgt alleen verwarde blikken. Wat als niemand jouw grapjes snapt?

Het is niet dat hoogbegaafde kinderen niet willen samenwerken met anderen, het is dat ze vaak al een heel aantal negatieve ervaringen hebben opgedaan daarrond.

Het was de tweede week dat mijn naschoolse workshop doorging en ook deze week was het echt een fijne namiddag. Ik praatte nog wat na met een mama, die haar 7-jarige dochter kwam ophalen. De dochter is een toonbeeld van iets dat ik vaker zie in de praktijk: asynchroniteit.

Vroeger, toen mijn oudste zoon nog geen uitdaging kreeg op school, was hij ongelooflijk gevoelig aan geluid. En toen hij wel uitdaging kreeg, merkten we dat het stukken minder werd.

Boekjes? Mannekes, je moet die nu niet gaan pushen he. Die moet toch nog niet kunnen lezen? (Kind heeft zichzelf al leren lezen, stiekem zonder dat de ouders het echt merkten, maar laat dit niet zien in de klas).

Via linkedIn kwam ik op een artikel met een titel die direct mijn aandacht had: ‘Schrijvers zouden geen autisme kunnen hebben’. En ik was zo hard in de war.

Ken je die metafoor van die orchideeën en de paardenbloemen? Hoogbegaafde kinderen worden orchideeën genoemd omdat orchideeen specifieke zorg en omstandigheden nodig hebben om optimaal te kunnen groeien en bloeien.

‘Oh maar we hebben hem uitdaging gegeven hoor. Dat staat netjes in een mapje achteraan in de klas. Maar in die drie weken dat dat daar staat, is uw zoon dat nooit spontaan gaan halen’. - Kreeg je ook al zoiets te horen over je kind?

Hoogbegaafd. Het is een term die de afgelopen jaren veel discussie heeft veroorzaakt onder ouders, opvoeders en professionals in het onderwijs. Het labelen van een kind als hoogbegaafd is een beslissing die veel ouders voor uitdagingen plaatst.

De school laat een jaar versnellen enkel toe als ze zelf vast stellen dat het kind voorop is, en dat er een IQ test is met een score van min. 130, én dat die test door het CLB is afgenomen’. WAAAAAATTTT

Deze week gaf ik een kampje, met allerlei STEM gerelateerde activiteiten. Ik had een publiek van 11 kinderen, tussen de 6 en 9 jaar oud. Ik kan eerlijk zeggen dat zowel zij als ik, heel wat geleerd hebben deze week!

Je hebt een kind dat buitengewoon intelligent is, een grote leerhonger heeft en enorm creatief kan denken. Heb je dan een IQ test nodig om die mogelijke hoogbegaafdheid te gaan bewijzen?

“En wanneer ga je nu eindelijk eens kiezen’? Het is dat ik stevig op mijn stoel zat, anders was ik eraf gevallen. Omdat ik die vraag helemaal niet verwacht had, en al helemaal niet op dat moment.

Het viel me op toen ik met een vriendin zat te lunchen. Hoe kon het dat ik daar nog nooit zo over had nagedacht? We lunchten op een terrasje, in de stad die ik ken als mijn broekzak. Mocht mijn broekzak een eeuwenoud centrum en een hels circulatieplan hebben, tenminste.

Hoe vaak heb jij al te horen gekregen dat je ‘te’ bent? Te luid? Te snel? Te ver ‘out of the box’? Te gevoelig?

Als je aan 100 ouders van snelle hoofdjes zou vragen om hun kind te omschrijven in 3 woorden, dan kan ik je verzekeren 'pittig' of 'intens" een behoorlijk aantal keer zou terugkomen.

Van mijn moeder erfde ik een perfect gehoor. Niet voor muziek, oh lieve deugd nee, maar wel voor woorden. Ik voel wanneer een woord ‘net goed’ is, en welke impact het kan maken.

Ik moet starten met een disclaimer: na drie weken vakantie werkt mijn brein op volle toeren en durft dit wel een lange mail te worden! U weze gewaarschuwd! Vertellen of niet? Ik krijg vaak de vraag of je aan je kind moet vertellen dat hij of zij hoogbegaafd is. Want ‘er zijn al zoveel labels’ en ‘we willen toch geen verkeerde indruk geven’.

Ondertussen is de zomer daar (enfin, volgens de kalender toch) en hebben heel wat kinderen vakantie. Ik krijg geregeld vragen over het uitdagen van je snelle hoofdje thuis. Dat is helemaal niet gek, want 👉 de uitdaging op school valt weg (als die uitdaging er al was, en voldoende was – ook geen evidentie)

Als jullie geen didactische testen doen, dan zijn jullie dus eigenlijk ook blind aan het uitdagen’. Het is goed dat ik al neerzat, of ik zou letterlijk omgevallen zijn.

Ik had op Instagram een postje gemaakt, getiteld: ‘school-bingo’. Het was een selectie van uitspraken die ouders van snelle hoofdjes heel vaak te horen krijgen. Daarna vroeg ik of dit herkenbaar was, en welke uitspraken er nog ontbraken.

Recent luisterde ik naar een podcast die ging over het belang van peers, voor cognitief sterke mensen. Hoewel ik al langer wist dat dit een enorm belang heeft, belichtte deze podcast episode het op een manier die erg bij me binnen kwam.

Ik was er ondersteboven van. Misnoegd. Ik vond het totaal onrechtvaardig en alle vormen van oneerlijk. Het is nu een jaar geleden, en eerlijk gezegd, ik heb er me nog niet over kunnen zetten.

Schrijf ook eens iets over de leerkrachten waar het goed bij gaat.’ Vroeg mijn schoonzus met lichte aandrang. En ja, natuurlijk zijn er ook goede dingen te melden over leerkrachten!

Wat heeft het nieuwe jaar voor jou in petto? Wat liep goed in 2023 en wat zou beter kunnen? Heel normaal om je deze vragen te stellen aan de start van een nieuw jaar!

Op basis van mijn ervaring als expert hoogbegaafdheid, gezinscoach en ook mama van 2, lijstte ik drie dingen op die ik elke ouder zou willen vertellen

‘De leerkuil in het lager onderwijs? Vergeet het maar, dat bestaat niet voor hoogbegaafde leerlingen’. Deze krasse uitspraak deed me denken aan hoe elk kind moet leren om door te zetten als het eens niet vanzelf gaat.

Ik sta voor een volle aula en als ik naga of iemand een vraag heeft, blijft het helemaal stil. Ik ga er dan vanuit dat het allemaal duidelijk was, maar na de test blijkt het omgekeerde waar.

Daar zat ik dan, moederziel alleen op een tropisch eiland. Nu ja, ik was niet helemáál alleen, maar het voelde wel zo.

‘Je moet begrijpen dat dit echt nieuw is voor ons. Wij hebben dat hier nog nooit meegemaakt op onze school. Hier zitten gewoonweg geen hoogbegaafde kinderen’.

‘Onze dochter zat vorig jaar in de kangoeroeklas en ze keek elke week zo uit naar dat ene uurtje.’ Maar helaas, dit jaar was dat wel anders...

‘Het werd ons afgeraden haar nog spelletjes rond cijfers en letters te kopen.’ De ouders tegenover mij zitten er ongemakkelijk bij. Alsof ze iets fout gedaan hebben. Iets heel, heel fout.

Kan ik niet tegen lawaai omdat ik oud word, of omdat ik een gevoelig zenuwstelsel heb? Misschien wel een beetje van allebei. Thuis heb ik alvast een spiegel, want de oudste kan al helemaal niet tegen lawaai...

Even een vraagje. Heb jij vroeger wel eens in de hoek moeten staan? Omdat je iets had mispeuterd? Of omdat je niet had geluisterd? Zo ja, wat dacht je dan? Dacht je 'oh jee, dit zal ik nooit, nooit meer doen?' Of eerder toch iets anders?

Met de beste wil van de wereld kon mijn brein geen antwoord verzinnen op een super eenvoudige vraag. Brandstof op. Over and out. ‘Computer says no’.

Problemen willen begrepen worden.’ Ik leg meteen een link naar wat ik steeds probeer te doen in mijn gesprekken, zowel met ouders als met kinderen.

"Ik denk niet dat mijn zoon hoogbegaafd is, want hij is alles behalve een perfectionist." Oh. Ik laat dit even zakken. Er borrelen zoveel vragen in me op. Zoals: Wat versta je onder perfectionisme? Hoe zou perfectionisme zich uiten? Is elk hoogbegaafd kind perfectionistisch?

7u30 en ze zijn al even beneden. De afspraak is dat we nu in actie schieten. Maar toch is het elke ochtend een strijd om op tijd klaar te zijn en alles gedaan te krijgen.

En dan denk ik… het zou wel veel verklaren mocht ik het ook zijn. Moet ik dan zo oud geworden zijn, om daar nu pas achter te komen?” Ze is welgeteld twee minuten gaan zitten tegenover me, en komt met deze bekentenis. Nu ja, het voelt als een bekentenis. Dat zie ik. Het voelt als iets dat je bijna niet mag zeggen, maar tegelijk lucht het zo op. Dat zie ik ook.

Snelle hoofdjes gaan sneller méér verwachten van vriendschappen dan hun leeftijdsgenootjes. Dat kan leiden tot hele mooie, maar ook tot hele trieste momenten.

We gingen een weekendje naar de Ardennen, en aangezien ze vrij goed weer voorspelden, had Manlief een wandeling uitgestippeld. Hoewel ik in het verleden hele mooie en leuke wandelingen maakte, spoken er steeds twee gedachten door mijn hoofd. 1/ Ik kan niet goed wandelen. 2/ Ik doe dat daarom niet graag.

Er is een groepje dat sterk rekenwerk krijgt, hoor ik van mijn zoon. Maar dan blijkt dat er alleen maar jongens in het groepje zitten. Waar zijn die begaafde meisjes gebleven? En waarom worden zij niet opgepikt?

To test or not to test? Is that the question? Moeten we allemaal een IQ test laten doen, of is het ingewikkelder dan dat?

'Heb je een IQ test gedaan?' vroeg ze. 'Nee' zei ik. 'Hoe kan je het dan zeker weten?' vroeg ze me.

Sinds een paar weken ben ik heel openlijk gaan verkondigen wat ik wil bereiken en doen in mijn praktijk, iets wat ik best spannend vond eerlijk gezegd. Maar sindsdien zijn er gesprekken ontstaan die ik daarvoor niet voor mogelijk had gehouden.

We zitten op het oudercontact. Dat is altijd wel wat spannend eerlijk gezegd. Maar deze keer ging het goed. De leerkracht zei iets, bijna langs haar neus weg, dat mij zo onzettend blij maakte!

Vandaag ben ik jarig! Hipperdepiep! Ik mag 43 kaarsjes uitblazen. Vroeger zou ik dat niet zo geschreven hebben. Ik zou iets geschreven hebben als 40-en-iets of ik zou het gewoon helemaal in het midden gelaten hebben. Maar nu kregen we recent weer zo een reminder dat je gewoon blij moet zijn dat je ouder mag worden. Dus party with me, I’m 43!

Er zijn zo van die momenten met mijn kinderen die ik me altijd zal blijven herinneren. Het is echt een kwestie werd van ‘voor’ en ‘na’.  Bij mijn oudste zoon was dat toen hij aan het ontbijt rekensommen maakte die vlot over de 2000 gingen.

‘Start before you are ready’ stond er op het plaatje boven haar bureau. Ik moest er eerst om lachen, want wat een gek idee is dat nu, om te starten met iets voor je er klaar voor bent?

‘Mijn man gaat nog liever met zijn bloot gat in een mierenhoop zitten’, whatsapp’t een vriendin. Ik heb hen niet gevraagd om verkleed als een konijn een paintbaldoelwit te worden. Ik heb hen niet gevraagd om hun diepste geheimen in de gazet te gooien, met expliciete foto’s erbij. Ik heb hen gevraagd of ik even mocht langskomen om over [...]